Łaźnie arabskie z Granady :-)

Pozostałością po okresie mauretańskim, a jednocześnie doskonałą pamiątką, obrazującą tradycję i kulturę arabską są arabskie łaźnie miejskie, które służyły wypoczynkowi, relaksowi, jak i rozrywce. Jednym z głównych celów budowania łaźni arabskich było jednak udostępnienie miejsc służących dbaniu o higienę, co wiązało się w głównej mierze z aspektem religijnym. Rytuał islamski nakazywał bowiem tzw. ablucję przed modlitwą. Łaźnia arabska szybko stała się też miejscem spotkań i zaczęła odgrywać niezwykle ważną rolę w życiu publicznym muzułmanów.

Łaźnie jako budynki użyteczności publicznej budowane były z przepychem, nastawione na bogactwo zdobień i wzorów.

Łaźnie arabskie w Grenadzie pochodzą z XI wieku, a więc z okresu Zirid. W głównym pomieszczeniu bardzo charakterystyczne są łuki w kształcie podkowy, które z trzech stron podpierają sufit. Filary, na których oparte są łuki, posiadają typowe dla rzymskich zdobień elementy. Są to głównie pozostałości po budynku, który znajdował się w tym miejscu wcześniej. Oprócz pomieszczenia głównego, budynek łaźni posiada jeszcze dwa inne pokoje, a także korytarz.

Łaźnia Il Bañuelo wzorowana jest na typowych budynkach rzymskich tego rodzaju. Za czasów swojej świetności posiadała zimne, ciepłe oraz gorące wody. W sklepieniu łaźni znajdują się charakterystyczne otwory, posiadające kształt gwiazdek oraz ośmiokątów. W tych miejscach istniały niegdyś szklane okienka, zaprojektowane specjalnie z myślą o tym, aby otwierały się automatycznie i wpuszczały świeże powietrze do środka, kiedy wewnątrz panowała zbyt wysoka temperatura.

Palacio del Partal (Pergamon Musuem, Berlin)

Palacio del Partal jest najstarszą  królewską rezydencją Alhambry. Z budynku  wzniesionego przez Muhammada III na początku XIV wieku, zachowała się tylko jedna sala, z arkadowym portykiem znajdującym się na końcu długiego basenu. Do sali tej przyłączona jest wieża, która w XIX wieku, gdy obszar ten był w rękach prywatnych, została nazwana Torre de la Damas (Wieża Kobiet) . Stanowi on również część murów Alhambry i zapewnia niepowtarzalny widok na dolinę Darro i Granadę, która po 200 latach złotego wieku została zdobyta w 1492 roku przez chrześcijańskich władców Kastylii 

i Aragonii. Drewniany strop z tej wieży tworzy niezrównane "niebo" nad "mauretańskim pałacem".  Ciekawostką jest to, że drewniany sufit Wieży Kobiet został zdemontowany przez ostatniego właściciela budynku i obecnie można go oglądać w Muzeum Sztuki Islamskiej w Berlinie. Na jego koronie jest motyw szesnastoramiennej gwiazdy, z której promieniuje szesnaście trapezowych paneli, z których każdy składa się z przeplotów w ramach których szczeliny są mozaikami z elementami dekoracyjnymi, a wśród nich wiele ośmioramiennych gwiazd. Rzeźbione intarsje, wydłubane 

w kolorze, w których przewija się motyw m.in. liścia lub inskrypcji z mottem Nasrydów. 

"Nie ma zwycięzcy, ale Bóg". Ta formuła wiary w Boga jest powtarzana w nieskończoność, serią ozdobnych gzymsów w miniaturowych niszach.

Ceramika z Granady, Malagi, Valencji

Casa de Pilatos (Dom Piłata), Sevilla

Casa de Pilatos (Dom Piłata) - pałac z elementami stylu renesansowego oraz mudejar.  Płożony w Barrio de San Bartolome przy Plaza de Pilatos w Sevilli. 

Wybudowany pod koniec XV wieku przez namiestnika królewskiego Pedro Enriqueza.  Jego syn przebudował Pałac na wzór domu Piłata w Jerozolimie. Natchnęła go do tego pielgrzymka do Ziemi Świętej, którą Fadrique (pierwszy markiz de Tarifa) odbył w latach 1518 – 1520. Markiz oszacował, że odległość od domu Piłata do Golgoty była równa odległości pomiędzy jego domem, a kościołem Cruz del Campo, czyli 1321 kroków. Po powrocie do Sewilli młody markiz zarządził nie tylko przebudowę domu w stylu mudejar, ale także rozkazał umieścić kolejne stacje drogi krzyżowej pomiędzy swoim pałacem, a kościołem Cruz del Campo.